Parafia w Kłoczewie

Historia

Opis kościoła

Kościół parafialny, niejednolity pod względem chronologiczno-stylistycznem, w ogólnej formie

jest wybudowany w stylu późnego baroku. Budowa rozpoczęta w latach 40-tych XVII w.,

często przerywana trwała ponad 100 lat.

Kościół jest orientowany na wschód, murowany, obustronnie tynkowany. Sklepienie w nawie kolebkowe z lunetami. Otwory okienne w lunetach. Dach nad nawą dwuspadowy, o konstrukcji drewnianej, kryty blachą miedzianą. Nad wieżą dach namiotowy.

Kościół jednonawowny, z krótkim, półkolistym presbiterium. Fasada zachodnia, o blokowym charakterze, z wieżą i wtopionych w nią dwóch podstawach wieżowych. Od północy do bryły kościoła przylega prostokątna zakrystia, od zachodu i południa kruchty.

Ściany i sklepienia pokryte w znacznej części barokową polichromią iluzjonistyczną.

Wystrój kościoła (ołtarz główny, ołtarze boczne, ambona, chrzcielnica, organy) wykony w stylu rokokowym pochodzącym z połowy XVIII w.

 

Dzwonnica

Usytuowana jest w południowo-wschodnim narożu placu kościelnego, wybudowana na planie sześciokąta. Jej ściany ożywione są płycinami,
w górnej części przeprute wysmukłymi przezroczami arkadowymi.
Znajdują sie  w niej trzy dzwony, jeden duży i dwa mniejsze. Wszystkie sprowadzone i ochrzczone za księdza proboszcza Piotra Dragana.

 

Plebania

Zwana przez okolicznych mieszkańców "starą", zbudowana została
w II poł. XVII
w. Lub I poł. XVIII w. Pierwotnie użytkowana
była jako szpital dworski. Funkcję plebani pełniła od pożaru dawnej,
drewnianej, który miał miejsce w roku 1768. Po pożarze w 1792 roku przebudowana została w stylu klasycystycznym. Murowana z cegły, tynkowana, zbudowana na planie prostokąta. Parterowa z wysokim podpiwniczeniem od południa. Układ wnętrz dwutraktowy, z sienią
na osi. Od frontu reprezentacyjny, głęboki ganek o dwóch grubych kolumnach toskańskich. Naroże ujęte uproszczonymi pilastrami, we wnętrzu stropy. Dach naczółkowy, kryty blachą. Po wybudowaniu nowej plebani w latach 1980-tych budynek służył jako organistówka. Odnowiony przez księdza proboszcza Chabra, służy jako sala spotkań KSM-u i archiwum.

 

Ołtarz główny

Pochodzi z XVIII w. Wybudowany został w stylu rokokowym w formie rozbudowanego tabernakulum na mensie. Zdobią go rzeźby 
Aarona i Melchizedecha po bokach oraz rzeźby klęczących aniołów. Tabernakulum zwieńczono grupą pelikanów oraz puttami. Balustrada
z II poł. XVIII w. Sklepienie prezbiterium zdobią bogate freski o idei przewodniej, którą jest Historia Zbawienia. Dostrzeżemy tam m.in. Wizję Adoracji Trójcy Świętej, Wniebowstąpienia, Przemienienia Pańskiego, alegorię Ecclesii,k wizerunki św. Augustyna, św. Grzegorza, św. Ambrożego i św. Hieronima czy Matki Bożej jako Orantki. Na fotografii widoczne są iluzjonistyczne wizerunki św. Tymoteusza i św. Pawła między kolumnami.

 

Ściany boczne świątyni

Zdobią wizerunki: św. Jakuba Młodszego, św. Mateusza, św. Filipa, św. Tomasza,
św. Tadeusza, św. Judy, św. Szymona, św. Bartłomieja, św. Jakuba Starszego
i św. Jana Ewangelisty w iluzjonistycznych wnękach oraz drewniane stacje Drogi Krzyżowej. Wyróżnić można cztery ołtarze boczne rokokowe, murowane, malowane iluzjonistycznie
z mensami drewnianymi. Nad nimi obrazy. Na fotografii widoczny jest ołtarz północny
z obrazem św. Antoniego Padewskiego (XVIII/XIX w.). Nad ołtarzem południowym widnieje obraz ukrzyżowanego Chrystusa, nad obrazem – malowidło całunu turyńskiego.

 

Chór muzyczny z zabytkowymi organami

Wsparty jest na półkolistej arkadzie. Po jego bokach znajdują się pomieszczenia z klatkami schodowymi na chór i więźbę dachową. Prospekt organy wykonany został w stylu rokokowym. Po bokach widoczne są typowe dla rokoko ornamenty.

 

Kaplica św. Barbary

Pochodzi z ok. Połowy XVIII w. Podobnie jak dzwonnica jest budowlą sześciokątną. Budynek ożywiony został wysokimi wnękami arkadowymi
z oknami w górnej części. Wewnątrz sklepienie kopulaste na gruntach,
z lunetami. W ścianach trzy wnęki rozglifione do wewnątrz, zamknięte półkoliście. Do wyposażenia kaplicy należą resztki polichromii
z przedstawieniem św. Barbary, pochodzące z końca XVIII w., oraz dwie mensy ołtarzowe
z XVIII w. Resztki nastawy ołtarzowej podtrzymywane są przez anioły.

Brama wejściowa

Bardzo reprezentacyjna, ujęta pilastrami z prostokątnym wejściem we wnęce konchowej, zwieńczona półkolistym przerwanym frontem ze sterczyną
z krzyżem w szczycie, po obu stronach przejścia boczne schody.

 

Ogrodzenie

Murowane z wnękami służącymi jako ławki ogranicza jednocześnie teren kościoła i dawnego cmentarza. Ma kształt prostokąta o bokach ściętych
od strony zachodniej.

 

Kruchty zachodnia i południowa

Niewielkich rozmiarów, wyposażone są w kropielnice i ławki. W kruchcie południowej znajdują się również tablice pamiątkowe.

PARAFIA RZYMSKO KATOLICKA, p.w. św. Jana Chrzciciela, ul. Długa 64, 08-550 Kłoczew, woj. Lubelskie

Top